.

بدون شک یکی از پیش شرط های تحقق اجتماع سالم که در پرتو آن همگان به طور شایسته و  بایسته از حقوق فردی و اجتماعی خویش بهره مند خواهند شد، نهادینه نمودن فرهنگ احترام به حقوق دیگران و از بین بردن بنیادهای ظلم و ستم است.برای تحقق این امر مهم لازم است که بستری در جامعه فراهم شود که مردم با عمق جان و دل شان حس کنند که تنها از طریق احترام گذاشتن به حقوق دیگران است که می توان به حقوق فردی  و اجتماعی خویش نائل شد و زمانی این آرمان تحقق می یابد که دیگر کسی ظلم و ستم را به عنوان ابزاری برای رسیدن به خواسته های نفسانی خویش نپندارد.

 یکی از راه های تحقق این امر مهم تبیین پیامدهای زیانبار ظلم و ستم می باشد، پیامدهای که نه تنها زمینه نابودی خود ستمگر را فراهم می نماید بلکه آثار مخرب آن دامنگیر جامعه نیز خواهد شد.در این رابطه پیامبر اعظم(صلی الله علیه و آله) می فرمایند:«الملک یبقی مع الکفر و لا یبقی مع الظلم»«حکومت با کفر باقی می ماند اما با ظلم دوامی نخواهد داشت».

بدون شک وقتی آحاد جامعه به این درک برسند که ظلم نمودن در حقیقت آتشی است که خود فرد را به نابودی می کشاند دیگر کسی به سراغ ظلم و ستم نخواهد رفت.

 حضرت علی (علیه السلام) در حکمت 238 نهج البلاغه می فرمایند:«يَوْمُ الْمَظْلُومِ عَلَى الظَّالِم أَشَدُّ مِنْ يَوْمِ الظَّالِمِ عَلَى الْمَظْلُوم»«روزى كه ستمديده از ستمكار انتقام كشد، سخت‏تر از روزى است كه ستمكار بر او ستم روا مى‏داشت».

قطعا اگر افراد جامعه یقین داشته باشند که هیچ ظلمی بی پاسخ نمی ماند و پاسخی که به ظالم داده می شود به مراتب درناک تر از ظلمی است که به مظلوم شده است، دیگر کسی حتی فکر ستم به دیگران را در سر  نخواهد  پروراند.و در این زمینه فرودسی چه زیبا سروده است  منبع:

هرکه بدی کرد و به بد یار شد           هم به بد خویش گرفتار شد